Թամաշա են անում դիվան-բաշիները

Վաչկատունը եկել՝

տան կռիվ է տալիս,

լիրբ բերանը մինչև

պորտը բացել,

մի հաչալ է հաչում,

մի ոռնոց է դրել,

թե՝ ալլահը վկա,

էս իմ տունն է,

հայը, զոռով-շառով,

եկել-տեր է կանգնել:

Կողքի դարպասներից,

հեռու ամրոցներից

գլուխները հանել,

թամաշա են անում

դիվան-բաշիները,

կամ ծպտուն չեն հանում,

կամ շիրա են տալիս,

կամ էլ խիստ զարմանում՝

թե խի՞ էսքան տարի

մի դռան շան պես

յոլլա չեն գնում

էս դուռ-դրկիցները:

Սրանց պատասխանի

ժամանակն էլ կգա,

հիմա վաչկատունին

մեր դռնից քշելու

ու հենց իր բնի մեջ

խեղդելու ժամն է,

ու երբ թփրտացող

կաղկանձն էլ կտրվի,

կասկածող կմնա՞՝

ով է էս կողմերում

ՏԵՐԸ,

և ով՝

ՇՈՒՆԸ:

Լիլի Մարտոյան

Մեկնաբանություններ